Ishe, ngele peng – Suzana Rama
ISHE, NGELE PENG
Ne jeten time,
ishe gezim dhe brenge,
por ngele peng,
i shpalosur ne ajer,
si hiri i te ikurve,
kur dheu s;i nxe.
Ishe mendimi dhe antivlera,
rrenjosur ne sy e zemer,
shperfytyruar pa tiparet,
qe shtegetuan,
ne humbetiren e kohes,
si shkrin lloha e debores.
Ishe endra dhe shpresa,
madje dhe buzeqeshja,
ishe dielli dhe hena,
ngritja dhe renia.
Ishe vete dhimbja,
e femijes se paster,
qe i blatove, qenien,
ne rrugen e madhe,
te piset e te zbrazet,
te bemave hipokrite,
ngjizur ne distrikte,
habije te shtirur,
me zerin e ngjirur.
Mbete peng tek une,
ne ajrin e paket qe le,
hematoma te erreta,
brinjeve me enden,
gjunjeve ju preve elasticitetin,
buzeve dregezat ju mbeten.
Mbas gjithe ketyre,
prite te mposhtem,
nga e keqja te joshem,
por qefin dot s’ta bera,
dita te perkembem, rritem,
me endra te reja,
dhimbjen ta le ne breg,
teksa vet perkedhelesha,
nga dallget ne te paanin det.
Vertete jeta me ty,
me lodhi, me beri te lotoj,
dita e re, e nesermja,
ne dite me te bukura me ftoi.
Tirane 06 07 2020
Suzana Rama DV