Kur jetes i kendohej kenga – Albert Hitollari

Dhuroni donacionin tuaj per mirembajtjen e portalit dhe per promovimin e poetit tuaj të preferuar.

” KUR JETES I KENDOHEJ KENGA ”
————————————————————-
*
Nga koha veshur , ne mjergullim
Kerkoj ca vite aty brenda ,
Dite me mengjese , plot vegim
Kur jetes i kendohej kenga !
*
Si nuk me la , ky permallim
Oh ,mendje prishuri, gjak trazuar ,
Ndaj ne berthame , te shpirtit tim
Mallin nuk munda , as per ta shuar !
*
E si ateher , ne perjetime
Kjo mendje niset ne shtegetim ,
E ç’mendur rend , neper kujtime
Ne udhe te gjata , pa mbarim !
*
Kur kengen nisja , fort me ze
Me ndjenjen ndezur flakeruar,
Dhe endje dehur , veç per ate
Per vashen , qe qesh dashuruar!
*
Une si nga here , i pa pertuar
I thurja vargje , radhe e radhe ,
Ato qe neteve , i kishte shkruar
Per te ky shpirt , gjynaqare!
*
Me ndiqte , me ngasherim e endje
Aty , ne Lendine tek rrinte ,
Shpesh ato ç’aste , me rrine ne mendje
por dhe ata sy , se si me shihte!
*
Me te s’qesh vetem , asnjehere
Prane saj kur embel , une i kendoja ,
Maje nje Dellenje , aty mbi Ferre
Dhe nje Gushkuq, shpesh e shikoja!